บทที่ 444 เผ่าราตรี ศิลามังกรบรรพกาล

บทที่ 444 เผ่าราตรี ศิลามังกรบรรพกาล

เมื่อหลี่เจิ้นได้ยินข้อสงสัยของหลินเฉินเกี่ยวกับตำแหน่งที่ดวงอาทิตย์ตก เขาก็ชะงักไปก่อนจะกวาดตามองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว

เท่าที่มองเห็น นอกจากท้องฟ้าเหนือศีรษะที่เป็นสีครามใสจนแทบไม่มีสิ่งใดเจือปนแล้ว รอบด้านก็มีแต่ความเวิ้งว้างสุดสายตา

ไกลออกไปมีเพียงน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มที่กลืนเป็นหนึ่งเดียวกับเส้นขอบฟ้า ไม่เห็นแม้แต่เงาแผ่นดินที่จะใช้เป็นจุดอ้างอิงได้เลย

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ทะเลกับท้องฟ้าเป็นสีเดียวกันเช่นนี้ การอาศัยเพียงสายตาและความทรงจำเพื่อตัดสินตำแหน่งที่แน่นอนของดวงอาทิตย์ยามลับขอบทะเลในแต่ละวัน ช่างยากเกินไปจริง ๆ

“ไม่เหมือนกันเหรอ?”

หลี่เจิ้นขยี้ตา สุดท้ายก็ยังส่ายหน้า เขาแยกความแตกต่างอันเล็กน้อยนั้นไม่ออกจริง ๆ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่เจิ้น ลึกลงไปในใจหลินเฉินก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาเล็กน้อย

สิ่งที่เขาอาศัยส่วนใหญ่เป็นสัญชาตญาณอันลี้ลับยากอธิบาย แต่ความรู้สึกนี้เป็นเพียงสัญชาตญาณในฐานะนักวิเคราะห์ของเขา ใช้เป็นหลักฐานยืนยันไม่ได้

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ