บทที่ 432 แท่นบูชาห้าสี

บทที่ 432 แท่นบูชาห้าสี

ท่ามกลางห้วงสุญญตาที่บิดเบี้ยว เงาร่างหนึ่งแล้วหนึ่งเล่าซึ่งแผ่กลิ่นอายแข็งแกร่งยืนตระหง่านอย่างผ่าเผย

พวกเขาสวมเกราะศึกแบบเดียวกันที่ดูเก่าแก่ ทว่ามีลำแสงพริ้วหลากสี ใต้ร่างแต่ละคนมีสัตว์เทพที่คนธรรมดายากจะได้พบเห็น สีหน้าฉายแววตื่นเต้นกระหายเลือด

กลิ่นอายของคนกลุ่มที่นำหน้าแผ่ออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งเป็นพิเศษ คลื่นพลังที่โอบล้อมรอบตัวสัตว์วิญญาณทำให้มิติด้านล่างบิดเบี้ยวเล็กน้อย

แรงกดข่มเย็นเยียบ สูงส่ง และมุ่งสังหารราวกับคลื่นยักษ์ที่จับต้องได้ เททะลักลงมาจากท้องฟ้า ปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ในพริบตา

ชาวบ้านและผู้ควบคุมอสูรระดับต่ำที่ยังหนีไปไม่ไกลต่างหน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรงลงทันทีภายใต้แรงกดข่มนี้ บางคนถึงกับทรุดลงกับพื้น หมดแรงแม้แต่จะหนี เหลือเพียงความหวาดกลัวไร้ที่สิ้นสุด

“เผ่า...เผ่าเทพ!” ใครบางคนกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง

ทว่าท่ามกลางความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง แพทย์อาวุโสกลับยังคงสงบนิ่ง เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองกองทัพอันน่าสะพรึงกลัวที่บดฟ้าบังตะวัน ราวกับมันเป็นเพียงแมลงบินที่ไม่สำคัญ

สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ไป๋หลิง แฝงความลึกล้ำที่มองทะลุลิขิตชะตา

“อาจารย์!” ไป๋หลิงร้องด้วยความหวาดกลัว