บทที่ 147 ศึกชิงสัตว์เขาเดี่ยว ท่าไม้ตายของเสี่ยวไป๋

บทที่ 147 ศึกชิงสัตว์เขาเดี่ยว ท่าไม้ตายของเสี่ยวไป๋

หลินเฉินเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก

หมาป่าตัวนี้ไม่เล่นตามบท ตามเหตุผลแล้วมันคิดว่าตัวเองมีระดับขั้นสูงกว่า แถมยังเป็นลูกอสูรราชัน พอเห็นสัตว์วิญญาณสองตัวที่ระดับต่ำกว่ามัน ก็น่าจะหยิ่งผยองแล้วบอกว่าจะสู้สองตัวพร้อมกันถึงจะถูก

แต่พอเริ่มก็ใช้พวกมากรุม แบบนี้ไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว

ตามนิสัยของหมาป่าโย่วโส่ว ถ้าเป็นเวลาปกติมันคงไม่รังเกียจที่จะเหยียดหยามพวกเขาสักหน่อย แต่ก่อนเข้ามา พ่อของมันกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องชิงตัวสัตว์เขาเดี่ยวมาให้ได้โดยเร็ว

สัตว์เขาเดี่ยวเกี่ยวข้องกับแผนใหญ่ของเผ่าอสูร ห้ามให้ผิดพลาดเด็ดขาด

หมาป่าโย่วโส่วจดจำเรื่องนี้ไว้ จึงไม่อยากเล่นกับพวกเสี่ยวไป๋

มันจึงคิดล้อมโจมตีตั้งแต่แรก ตั้งใจจับหลินเฉินกับพวกทั้งหมดทีเดียว

ชั่วพริบตา การต่อสู้ก็พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ สัตว์อสูรน้อยทั้งหมดกรูกันเข้ามา ต่างอยากจับสัตว์เขาเดี่ยวเพื่อสร้างผลงาน

เสี่ยวไป๋กับอสูรเก้าภัยพิบัติแปลงเป็นรูปวิวัฒน์ทันที