บทที่ 88 วิ่งสุดฝีเท้า วัวน้อยทะลวงพายุ

บทที่ 88 วิ่งสุดฝีเท้า วัวน้อยทะลวงพายุ

ฟู่ ๆ~~

เมื่อได้ยินเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของพายุทอร์นาโดที่กำลังอาละวาด รูม่านตาของเสี่ยวไป๋ซึ่งกำลังวิ่งอยู่ก็แจ่มชัดขึ้นอย่างยิ่ง

ตอนนี้มันไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่ตั้งใจให้ดี

หลินเฉินบอกว่า ขอแค่ตั้งใจทำเรื่องหนึ่งให้ดี ต่อให้สุดท้ายล้มเหลว ก็ถือว่าชนะแล้ว

ผึง!

ขาหลังออกแรงอย่างแรง ร่างสีเขียวคล้ำพุ่งทะยานขึ้นสูง วาดเส้นโค้งน่าตื่นตะลึงกลางอากาศ

ขนของมันปลิวสะบัดไปตามแรงลมบ้าคลั่ง เพียงชั่วพริบตาถัดมา มันก็พุ่งทะลุตรงกลางระหว่างพายุทอร์นาโดสองลูกไปด้วยความเร็วที่สายฟ้ายังไล่ไม่ทัน

หลินเฉินเห็นภาพนั้นแล้วตื่นเต้นจนเหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง

ตรงกลางระหว่างพายุทอร์นาโดทั้งสองลูกเหลือช่องว่างกว้างพอดีกับวัวราวหนึ่งตัวครึ่งเท่านั้น