กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 353 ลำพองใหญ่แล้วสินะ
ฟ้าตรงขอบฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างเป็นสีขาวอมเทา
เหนียนถูนึกถึงเรื่องกลับไปเยี่ยมบ้านอยู่ในใจ เลยตื่นเช้ากว่าทุกวัน นั่งงัวเงียอยู่ริมเตียง ปล่อยให้สาวใช้เช็ดหน้าล้างหน้าให้
“ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย” จงโส่วเยวียนเห็นเธอง่วงจนตาจะปิด ก็สงสารใจจะขาด อดไม่ได้ที่จะยกมือลูบปลายผมข้างขมับเธอเบา ๆ
เหนียนถูจับมือเขาไว้ แล้วซบเข้าไปในอ้อมกอดเขา “ตื่นแล้วนี่นา ถ้านอนต่อก็คงไม่หลับสนิทหรอก ไปเช้ากลับเช้าดีกว่า”
เรื่องที่ไม่อยากทำแต่ต้องทำ ก็รีบทำให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้จบ ไม่ต้องคอยคิดค้างในใจให้เสียอารมณ์