เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 ฉันช่วยเธอ
แขนของเขาไม่ได้หัก ยังล่าสัตว์ทำงานได้ตามปกติ แต่นิ้วหักจริง ๆ ไม่ใช่แค่ข้อหลุดเฉย ๆ ถึงจะไม่ค่อยกระทบชีวิตประจำวัน แต่ก็ดูไม่สวยเอาเสียเลย
สำหรับเพศผู้ที่ระแวงภัยอยู่เสมอ แค่พิการนิดเดียวก็ทำให้ความมั่นใจสั่นคลอนได้
ลู่จ้านอยากให้ตัวเองสมบูรณ์แบบตลอดไป ร่างมนุษย์ก็ร่างกายแข็งแรงกำยำ ร่างสัตว์ก็ขนฟูนุ่ม ขอให้ทุกส่วนเป็นไปตามสายตาของคู่ครองให้มากที่สุด
เมื่อก่อนเหนียนเหนียนชอบมือเขามาก ชอบจูงเขาตลอด
แต่ตอนนี้ มือของเขาไม่ครบแล้ว
ลู่จ้านกลืนน้ำลาย พยายามกดความอึดอัดในใจไว้ แล้วยื่นมือขวาออกไป
โชคดีที่เขายังมีอีกมือที่ไม่เป็นอะไร
“ฉันขอข้างนั้น” เหนียนถูชี้ไปที่มือซ้ายของเขา แล้วดึงมาโดยไม่ฟังเสียงปฏิเสธ
ชั่วพริบตา กล้ามเนื้อแขนของลู่จ้านเกร็งขึ้น ตัวแข็งทื่อไปหมด แต่ก็ปล่อยตามแรงเธอ ไม่ได้ขัดขืน