เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 321 การสนทนาเรื่อยเปื่อยบนหอเยวี่ยหยาง
อ๋องจาวยืนอยู่หน้าราวระเบียงชั้นบนสุดของหอเยวี่ยหยาง ผ้าไหมสีขาวที่เคยปิดตานั้นถูกถอดออกไปนานแล้ว เผยให้เห็นดวงตาทั้งสองข้างที่กลับมามองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง
เขามองไปทางดินแดนเหนือ มุมปากผุดยิ้มอ่อนโยนก่อนจะหันศีรษะไปพูดกับคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกายว่า “พี่เฉิงจิ่ง อย่าได้กังวลไปเลย
ท่านอริยะหลิ่วและอริยะทั้งสี่ท่านเดินทางไปด้วยกัน อีกทั้งยังมีเจ้าเด็กหลินเอ๋อร์อยู่ที่นั่น จะต้องไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างแน่นอน
เด็กคนนั้นเป็นถึงอริยะแล้ว ท่านยังไม่วางใจอีกหรือ?”
อ๋องเก้าพิงอยู่บนตั่งนุ่ม ผ้าห่มบางสีม่วงยังคงคลุมขาทั้งสองข้างเอาไว้ แต่ใต้ผ้าห่มนั้น ขาพิการที่เคยถูกตัดขาดไปตั้งแต่สามนิ้วเหนือหัวเข่าได้งอกออกมาใหม่เรียบร้อยแล้ว
เขาได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า “ข้ารู้
เพียงแต่ร่างกายของข้านี้เพิ่งฟื้นฟู ก็ยังไม่อาจห้ามใจไม่ให้กังวลได้