เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 316 การทะลวงผ่านสู่การบรรลุเป็นอริยะ
ปราณวรรณศิลป์ยังมลายไม่สิ้น ท้องฟ้าพลันมืดมิดลง
มิใช่ความมืดมิดยามอาทิตย์อัสดง มิใช่ความมืดมิดของเมฆฝน ทว่าเป็นความมืดมิดที่หนาทึบดั่งหมึกและชวนให้หยุดหายใจ ประหนึ่งมีผู้ใดสาดน้ำหมึกชั้นหนาฉาบไปทั่วผืนนภากาศ
เสียงกลองเรือมังกรบนผืนน้ำหยุดชะงักฉับพลัน เสียงโห่ร้องกึกก้องที่ริมฝั่งถูกตัดขาดค้างอยู่ในลำคอ แม้แต่สายลมก็หยุดนิ่ง
กู้ชิงหลินยืนอยู่หน้าตั่งนุ่มของอ๋องเก้า เขาทอดสายตามองความมืดมิดที่รุกคืบเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความอ่อนโยนและรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยรัศมีอันคมกริบที่เย็นเยือกและสุขุม
เขาโน้มตัวลงกางแขนโอบกอดอ๋องเก้าไว้อย่างแผ่วเบา แล้วกระซิบถ้อยคำด้วยเสียงอันแผ่วต่ำที่ข้างหูของอีกฝ่ายว่า “ท่านพ่อ มาแล้ว”