เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 293 ลาอำลาอ๋องเฉิง
เมื่อออกจากจวนอัครมหาเสนาบดีแล้ว รถม้าไม่ได้แล่นตรงไปยังประตูเมือง แต่กลับมุ่งไปทางจวนอ๋องเฉิง
กู้ชิงหลินนั่งอยู่ข้างผู้อาวุโสสิงจือ มือเล็กเกาะขอบหน้าต่างรถม้า มองต้นโพธิ์และกำแพงขาวกระเบื้องเทาที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไปนอกหน้าต่าง
เขาหันไปมองผู้อาวุโสสิงจือ “ท่านอาจารย์ปู่ ก่อนพวกเราจะจากไป ไปเยี่ยมลุงอ๋องเฉิงกันอีกสักหน่อยเถิด
พิษอสูรในร่างกายท่านถูกขับออกมาแล้วก็จริง แต่รากฐานยังไม่ดีนัก
ข้าอยากไปลาท่านสักหน่อย”
ผู้อาวุโสสิงจือก้มมองเขา ยื่นมือตบทีท้ายทอยเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเปิดม่านรถม้า เอ่ยกับจื้ออวิ๋นที่ขับรถอยู่ข้างหน้าด้วยเสียงนุ่มว่า “ไปจวนอ๋องเฉิง”
ปรมาจารย์เสวียนขู่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คลึงลูกประคำไม้จันทน์แดง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่สุด