เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 262 ศิษย์สำนึกผิด
คณะหนึ่งเดินผ่านโถงหลักของสำนักศึกษาป๋ายลู่ โจวถิงเฮ่อค้ำไม้ไผ่เดินอยู่หน้าสุด ลู่หมิงหย่วนถือโคมลอยตามอยู่ด้านหลัง ศิษย์หลายคนวิ่งวุ่นไปมาคอยนำทาง
ลมยามค่ำพัดผ่านระเบียงทางเดิน พัดเสียงร่ำเรียนที่เล็ดลอดมาจากส่วนลึกของสำนักศึกษาให้กระจายไปในหมู่เงาไผ่
เรือนพักแขกของสำนักศึกษาป๋ายลู่มิใหญ่โต แต่จัดแต่งไว้อย่างงดงามยิ่ง ปูพื้นด้วยอิฐเขียว ภายนอกหน้าต่างปลูกไผ่สง่างามหลายกอ แสงจันทร์ลอดผ่านใบไผ่ทอเงาแตกร่วงลงบนกระดาษหน้าต่าง
โจวถิงเฮ่อเปิดประตูห้องพักแขกด้วยตนเอง หันกลับไปยิ้มให้ผู้อาวุโสสิงจือ “อริยะหลิ่ว ห้องพักแขกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว
ที่แห่งนี้สงบเงียบ และอยู่ใกล้หอเก็บคัมภีร์ หากพรุ่งนี้ท่านมีอารมณ์ใคร่ก็ไปดูหอเก็บคัมภีร์ได้
ข้ายังมีคัมภีร์โบราณของราชวงศ์ก่อนอยู่หลายม้วน พอดีจะได้เชิญอริยะหลิ่วตรวจดู”