เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 261 แต่งบทกวีรับแขก
ช่วงเวลาโพล้เพล้ ดวงอาทิตย์อัสดงลับขอบเขาทางทิศตะวันตกของเมืองไป๋ลู่ไปแล้ว บนขอบฟ้าหลงเหลือเพียงแสงสุดท้ายของสายัณห์สีส้มแดง
ปู่หลานทั้งสองเดินไปตามทางเดินศิลาเขียวริมแม่น้ำไป๋ลู่ ลอดผ่านซุ้มประตูศิลาของเมืองไป๋ลู่ ไม่ไกลนักก็มองเห็นสำนักศึกษาที่สร้างอิงแอบอยู่ริมน้ำแห่งนั้น
สำนักศึกษาไป๋ลู่ต่างจากสำนักศึกษาฮ่าวหราน ตรงที่ไม่มีประตูสำนักที่สูงตระหง่านและหอคอยที่ตั้งตระหง่าน มีเพียงกำแพงอิฐเขียวเตี้ยๆ ล้อมรอบ ภายในกำแพงมีเงาสาขาของต้นเหมยเก่าแก่โผล่พ้นออกมา เรือนพักศึกษาหลังคากระเบื้องสีครามผนังสีขาวจำนวนหนึ่งกระจายตัวอย่างมีระเบียบอยู่บนลาดเนินริมฝั่งน้ำ
ประตูหน้าของสำนักศึกษาเป็นซุ้มประตูศิลาที่เก่าแก่ บนซุ้มประตูสลักอักษรคำว่า “สำนักศึกษาไป๋ลู่” สี่ตัวอักษร ลายมืออ่อนโยนดุจหยก เป็นสิ่งที่โจวถิงเฮ่อเขียนด้วยลายมือของตนเอง
บันไดศิลาหน้าประตูถูกกาลเวลาขัดเกลาจนเรียบเนียนเป็นเงางาม ในรอยแตกของหินมีมอสขึ้นอยู่เป็นหย่อมๆ รูปปั้นกวางศิลาสี่ขาตั้งอยู่ทั้งสองข้างของซุ้มประตู บนเขาของกวางมีหยดน้ำค้างยามค่ำคืนเกาะอยู่ใกล้จะร่วงหล่น
หน้าประตูไม่มีแม้แต่คนเฝ้ายาม มีเพียงเด็กหนุ่มในคราบคนรับใช้ผู้หนึ่งนั่งเอนกายอยู่บนบันไดศิลา หลังพิงกับกวางศิลา หัวโงกเงกหลับใหลไป