เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 257 บันทึกจดหมายอำลา
ณ หลังเขาของสำนักศึกษาฮ่าวหราน บริเวณป่าไผ่ที่กู้ชิงหลินมักเข็นรถเข็นท่านอ๋องเก้ามาตากแดดอยู่เป็นประจำ ในเวลานี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยแสงกระบี่ที่หนาแน่นละเอียดลออ
กู้ชิงหลินกำกระบี่ยาวสีเงินขาวที่ควบแน่นจากปราณเที่ยงธรรมฮ่าวหรานไว้ในมือ ปลายกระบี่จดลงบนพื้นศิลาเขียวที่ชุ่มชื้น
ใบหน้าเล็กๆ ของเขาตึงเครียด ตราประทับอริยะที่หว่างคิ้วกำลังหมุนวนเปล่งแสงสีทองจางๆ ท่ามกลางม่านหมอกหลังฝนตก
แสงกระบี่ผ่านไปที่ใด ใบไผ่ต่างร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา พลังในการตวัดกระบี่ของเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะสับความโศกเศร้าที่บรรยายไม่ถูกในใจให้ขาดสะบั้น
หยาดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตาอย่างเงียบเชียบ ไหลผ่านแก้มที่ตึงเกร็งตกลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไผ่เบื้องล่างเป็นเสียงดังเปาะแปะ
เหงื่อและหยาดน้ำตาผสมปนเปกัน ทำให้คอเสื้อคลุมตัวน้อยสีครามฟ้าของเขาเปียกชุ่ม
เขาไม่ได้ร้องไห้ออกมาเป็นเสียง ได้แต่กัดริมฝีปากล่างฝึกฝนกระบี่ทีละกระบี่ ทุกครั้งที่ตวัดกระบี่เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี
ท่านพ่อจากไปแล้ว
เขาไม่กล้าไปส่ง เขาเกรงว่าหากเห็นแผ่นหลังของท่านพ่อเข้า ตนเองจะอดใจไม่ไหววิ่งไปคุกเข่าหน้าเก้าอี้รถเข็นแล้วพูดว่าท่านพ่อพาข้าไปด้วยเถอะ ข้าไม่ไปแคว้นฉู่แล้ว ไม่ไปสำนักศึกษาสามแห่งแล้ว ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเอง