เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 256 ความขื่นขมของการจากลา
สามวันผ่านไป เป็นวันที่เหล่าแม่ทัพชราต้องออกเดินทาง
ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ฝนโปรยปรายลงมาบนภูเขาฮ่าวหราน สายฝนละเอียดบางและยาวนานหยดลงบนกระเบื้องเคลือบสีครามของเรือนน้อยหลังเขา ไหลหยดลงมาจากมุมชายคาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับความรู้สึกของกู้ชิงหลินในยามนี้
ในสามวันนี้ กู้ชิงหลินพูดคุยกับอ๋องเก้ามากมายเหลือเกิน
ทุกเช้าเขาประคองอ๋องเก้าจากเตียงไปนั่งบนรถเข็น พลางนวดเอวให้อ๋องเก้าและกำชับคำเดิมซ้ำ ๆ
ท่านพ่อกลับเมืองหลวงแล้วต้องจำไว้ว่าต้องดื่มยาให้ตรงเวลา ยาขี้ผึ้งที่ท่านปู่ซูจัดไว้ให้อยู่ในลิ้นชักที่สองทางซ้ายมือของตู้ เหล่าซุนรู้วิธีใช้แล้ว
ผ้าห่มต้องห่มให้ถึงเหนือหัวเข่า หากกลางคืนอากาศเย็นก็ให้เหล่าซุนเพิ่มผ้าห่มหนาให้อีกชั้น
ถ้าเสด็จลุงจักรพรรดิแอบอดหลับอดนอนตรวจฎีกาอีก ท่านพ่อก็ช่วยหลินเอ๋อร์ดุเขาด้วยนะ
อ๋องเก้ารับคำทีละประโยค พร่ำบอกว่าดี ๆ ทุกครั้ง และกำชับกลับว่าเมื่ออยู่นอกสำนักต้องเชื่อฟังอาจารย์ปู่ อย่าได้ดื้อรั้น อย่าได้เอาตัวไปเสี่ยงอันตรายเพียงลำพัง หากพบมารอสูรที่เก่งกาจก็ให้หนี อย่าได้เหมือนครั้งก่อนที่แดนเหนือที่ตาแดงก่ำสู้จนตัวตาย
เมื่อพูดถึงแดนเหนือ ขอบตาของกู้ชิงหลินก็เริ่มแดงก่ำ พูดไปน้ำตาก็ไหลพรากลงมาไม่หยุด อ๋องเก้าปวดใจยิ่งนักจึงรวบตัวเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก นิ้วมือที่ผอมแห้งเช็ดหางตาให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า