กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 243 หลอมรวมวารีอัคคี
เมื่อเผยอวี้โหลวประคองผ้าห่มบางสีเขียวจางผืนนั้นมาตรงหน้ารถเข็นของอ๋องเก้า สายลมภูเขาก็พัดผ่านกิ่งใบของต้นไหวเก่าแก่ ทำให้ใบไม้ร่วงหล่นลงมาบนบ่าของอ๋องเก้าสองสามใบ
อ๋องเก้ารับผ้าห่มมาแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบใจเจ้ามากอวี้โหลว” จากนั้นจึงใช้สองมือยันที่วางแขนของรถเข็น พยุงร่างกายส่วนบนให้ลุกขึ้นเล็กน้อย
เขาคลี่ผ้าห่มบางออกอย่างระมัดระวัง แล้วห่มให้กู้ชิงหลินอย่างแผ่วเบา โดยคลุมตั้งแต่ช่วงไหล่ยาวลงไปจนถึงน่อง
ท่าทางเชื่องช้าและเบายิ่งนัก ราวกับกำลังห่อหุ้มเครื่องกระเบื้องบางที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน