เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 มหาประลองบทที่เจ็ด
กู้ชิงหลินวิ่งกลับมาจากกลางลานกว้าง เสื้อคลุมตัวน้อยสีม่วงอ่อนถูกลมแห่งปราณวรรณศิลป์ที่ยังหลงเหลืออยู่พัดให้พลิ้วขึ้นเบา ๆ
เขาไม่ได้วิ่งไปรายงานผลการรบต่อหน้าจักรพรรดิโจวเช่นทุกครั้งก่อน และไม่ได้ไปขอคำชมจากผู้อาวุโสสิงจือ หากแต่ตรงไปยังใต้ต้นไหวเก่าข้างแท่นชมพิธีโดยตรง
รถเข็นของอ๋องเก้าหยุดอยู่ตรงนั้น ผ้าห่มกำมะหยี่คลุมขาพิการของเขาไว้ เขากำลังยิ้มมองเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามา
กู้ชิงหลินวิ่งมาถึงหน้ารถเข็นแล้วปีนขึ้นไปทั้งมือทั้งเท้า มุดเข้าไปในอ้อมอกของอ๋องเก้า
อ๋องเก้ารีบยื่นมือโอบเขาไว้ เอียงกายเล็กน้อย จงใจหลบขาพิการของตนที่ถูกตัดขาดพร้อมกันตั้งแต่เหนือเข่าขึ้นไปสามนิ้ว เพื่อให้เด็กน้อยซุกอยู่ในตำแหน่งที่อบอุ่นที่สุดบนอกของเขา
เขาก้มศีรษะลง ปลายคางแนบอยู่บนกระหม่อมที่มีขนนุ่มของกู้ชิงหลิน เอ่ยด้วยความเอ็นดู “หลินเอ๋อร์ เป็นอะไรไปหรือ?
ทะลวงถึงจอมวรรณศิลป์แล้วยังไม่ดีใจอีกหรือ?”