เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 สังหารมารอสูร
กู้ชิงหลินติดตามผู้อาวุโสสิงจือเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศใต้
ในช่วงแรกเขายังคงสามารถจับมืออาจารย์ปู่ก้าวเดินบนอากาศได้อย่างว่านอนสอนง่าย ทว่าทุกครั้งที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
เมืองหลวงเบื้องหลังค่อยๆ ไกลห่างออกไป กำแพงวังสีชาดกลายเป็นเพียงรอยจางๆ บนเส้นขอบฟ้า สุดท้ายแม้แต่รอยจางนั้นก็เลือนหายไปในหมู่เมฆ
ผู้อาวุโสสิงจือมองก้มลงมาที่เขาโดยไม่เร่งรัด
เด็กน้อยคนนี้ขอบตาแดงก่ำทว่าไม่ร้องไห้ เพียงแต่ทุกครั้งที่หันกลับไปมอง มือเล็กๆ ที่กุมนิ้วของอาจารย์ปู่เอาไว้ก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย
ผู้อาวุโสสิงจือยื่นมือออกไป โอบกอดกู้ชิงหลินเข้าสู่อ้อมอกอย่างแผ่วเบา ฝ่ามือที่แห้งผอมทว่าอบอุ่นนั้นลูบไปบนท้ายทอยของเขา เสียงที่แหบพร่าและแก่ชราเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนและหนักแน่น
“เสี่ยวหลินเอ๋อร์ อาจารย์ปู่รู้ว่าเจ้าตัดใจจากอ๋องเก้าไม่ได้
ทว่าหากไม่ตัดใจในตอนนี้ ในภายหน้าเจ้าจะไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะปกป้องเขา
ขาทั้งสองข้างของอ๋องเก้านั้นหักลงได้อย่างไร เจ้าเองรู้ดีกว่าใคร