เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ออกเดินทางสู่อาณาจักรต้าเยี่ยน
รุ่งเช้าวันต่อมา ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี กู้ชิงหลินก็ตื่นขึ้น
เขาไม่ได้ออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของท่านอ๋องเก้าเพื่อรอให้ท่านพ่อบีบจมูกเขาเหมือนทุกวัน แต่กลับคลานออกมาจากผ้าห่มอย่างแผ่วเบา ยืนบนพื้นอิฐทองคำที่เย็นเยียบข้างเตียง ก้มหน้ามองท่านอ๋องเก้าที่ยังคงหลับใหลอยู่
แสงรุ่งอรุณลอดผ่านช่องว่างของกระดาษหน้าต่างเข้ามา ทาบทับลงบนใบหน้าซูบผอมและอ่อนโยนของท่านอ๋องเก้าเป็นสีทองจางๆ
คิ้วของเขาคลายออกเล็กน้อย ลมหายใจยาวและสม่ำเสมอ ผ้าห่มกำมะหยี่คลุมขาทั้งสองข้างที่ถูกตัดขาดอย่างราบเรียบจากจุดที่เหนือเข่าขึ้นมาสามนิ้ว
กู้ชิงหลินยื่นมือออกไปหวังจะดึงผ้าห่มขึ้นให้เขา แต่ปลายนิ้วเพิ่งจะสัมผัสขอบผ้าห่มก็ชะงักลง
เขาเกรงว่าจะรบกวนท่านพ่อ หากท่านพ่อตื่นขึ้นมา เขาคงตัดใจจากไปไม่ได้แน่