กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ท่านพ่อ
เมื่ออ๋องเก้าตื่นขึ้น แสงรุ่งอรุณเพิ่งลอดผ่านกระดาษหน้าต่าง สาดชั้นแสงทองบาง ๆ ลงภายในตำหนัก
เขาเอื้อมมือไปคลำข้างกายโดยไม่รู้ตัว—เครื่องนอนนั้นเย็นชืด
มือของเขาแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วยังพาดอยู่บนผ้าห่มที่เย็นเฉียบนั้น เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะขยับ
เขาพิงหัวเตียง มองม่านเตียงสีเขียวอมฟ้าเบื้องบน พลันหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง เสียงหัวเราะนั้นต่ำและเบาหวิว แฝงด้วยการเย้ยหยันตนเองที่คุ้นเคยอยู่บ้าง
“เป็นเช่นนั้นเอง เป็นเพราะข้าหวังมากเกินไปเอง