กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 ร่ำไห้
ซูไป๋อียืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน มองกู้ชิงหลินโผล่ศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งจากด้านหลังรถเข็นของอ๋องเก้า ทั้งขุ่นเคืองทั้งขบขัน
เขาโบกมือ แขนเสื้อกว้างผ้าอวิ๋นจิ่นขาวดุจหิมะพลิ้วไหวในลมยามเช้า น้ำเสียงแฝงความรังเกียจที่แสร้งทำอยู่บ้าง:
“ข้าไม่ถือสาเจ้าหนูน้อยอย่างเจ้า หึ
ปลาไม่กี่ตัวนั้นก็นับว่าเป็นการเปลี่ยนน้ำให้สระไปแล้ว”
กู้ชิงหลินก้าวออกมาจากด้านหลังรถเข็นของอ๋องเก้า กระทืบเท้า รองเท้าบู๊ตขุนนางน้อยสีดำส่งเสียงกังวานบนอิฐปูพื้นหินเขียว:
“ข้าบอกแล้วว่าเป็นเพราะปลามันตะกละเอง ไม่เกี่ยวกับข้า
ปู่ถ้ายังพูดเรื่องนี้อีก ข้าก็จะไม่เขียนบทกวีให้ปู่แล้ว”
ซูไป๋อียกคิ้วขึ้น ไม่โต้เถียงกับเขา หมุนตัวเดินไปทางสวนหลังจวน