กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 ส่งบทกวีอย่างเขินอาย
ฟ้ายังสางเพียงริบหรี่ อ๋องเก้าก็ตื่นขึ้นแล้ว
เขาพิงอยู่หัวเตียง มิได้รอให้เหล่าซุนมาปรนนิบัติอย่างเคย แต่ใช้มือยันแผ่นเตียงดันครึ่งท่อนบนของตนลุกขึ้น ยื่นมือไปหยิบชุดขาวราวหิมะที่พับเรียบร้อยจากปลายเตียงมาสวมทีละชิ้นจนครบ
ยามรัดสายคาดเอว นิ้วมืออ่อนแรงเล็กน้อย เขาหยุดพักหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วจึงรัดต่อไป
หลังสวมเสร็จ เขาพับผ้าห่มกำมะหยี่สีม่วงวางไว้ข้างหมอน แล้วหยิบผ้าห่มบางสีขาวราวหิมะผืนหนึ่งออกจากตู้มาคลุมไว้บนขา
วันนี้ต้องออกจากจวน เขาจึงหาโอกาสเปลี่ยนมาสวมชุดโทนสว่าง มิอยากให้เด็กคนนั้นเห็นว่าตนเอาแต่คลุมผ้าห่มผืนสีม่วงนั้น