เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 เสด็จอาปลอบ
แสงรุ่งอรุณลอดผ่านช่องของกระดาษบุหน้าต่างเข้ามา วาดเป็นเส้นทองบาง ๆ อยู่บนอิฐปูพื้นหินเขียว
อ๋องเก้าถูกปลุกให้ตื่นด้วยลมหายใจอุ่น ๆ ที่รบกวนอยู่ — มีบางสิ่งแนบอยู่ที่อกของเขา ขึ้นลงตามการหายใจที่สม่ำเสมอ ราวกับลูกแมวน้อยที่ขดตัวอยู่ข้างเตาไฟอุ่น
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วก้มหน้าลงมอง
กู้ชิงหลินกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือน้อยทั้งสองกำชายเสื้อของเขาไว้ กำมาตลอดทั้งคืนโดยไม่ปล่อยเลย
เจ้าแมวลายตัวน้อยที่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อวานนี้ยามนี้หลับสนิทเป็นพิเศษ ขนตานอนนิ่งแนบอยู่บนเปลือกตา มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่
ผมที่ปล่อยสยายทิ้งลงบนไหล่ แถบผูกผมที่หายไปเมื่อวานไม่รู้ว่าเหล่าซุนเก็บได้ตั้งแต่เมื่อไร ถูกวางไว้บนโต๊ะน้อยข้างหัวเตียง
อ๋องเก้าไม่ขยับเขยื้อน