เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ตราประทับอริยะ
ภายนอกนั้น เสาแสงสีทองยังไม่จางหาย เหล่าร่างเงาดอกบัวที่หย่อนลงมาจากเมฆายังลอยอยู่เหนือเมืองหลวงอย่างเชื่องช้า
ทั่วทั้งเมืองหลวงเงียบสนิท ผู้คนทั้งมวลแหงนมองท้องฟ้าที่ไม่เคยมีมาก่อนนี้ แม้แต่ลมก็หยุดนิ่ง แม้แต่นกก็ไม่กล้าร้อง
จากนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
เสียงนั้นมิได้ออกมาจากพระราชวัง มิได้ออกมาจากมุมใดมุมหนึ่งของเมืองหลวง
มันมาจากบนฟ้า—มาจากส่วนลึกที่สุดของชั้นเมฆาที่ถูกย้อมเป็นสีทอง
แก่ชรา อบอุ่น ราวกับสายลมที่พัดมาจากฟ้าดินบุพกาลนิรันดร์ หอบฝุ่นแห่งกาลเวลานับไม่ถ้วนมา แต่กลับชัดเจนราวกับมีผู้ยืนอยู่ข้างหูของทุกคนและเอ่ยคำ
ในเสียงนั้นมีความปลาบปลื้มที่ยากจะเอ่ยเป็นถ้อยคำ ราวกับผู้ที่เดินเดียวดายในราตรีอันยาวนานนับหมื่นปี จู่ ๆ ก็เห็นตะเกียงดวงหนึ่งสว่างขึ้นเบื้องหน้า
“เผ่ามนุษย์ของข้า—ในที่สุดก็กำลังจะมีอริยะอุบัติขึ้นแล้ว”
ทั่วทั้งเมืองหลวงได้ยินกันหมด