เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 ผลงานสะเทือนหล้า
ในตำหนักข้างเงียบสงัดยิ่งนัก
อ๋องเก้านอนอยู่บนเตียงเตี้ย ลมหายใจค่อย ๆ สงบราบเรียบลง หว่างคิ้วที่ขมวดแน่นก็คลายออกบ้างแล้ว
กู้ชิงหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง กุมพู่กันไว้ เขียนไปทีละขีดทีละเส้น
ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เขากลับมิได้รู้สึก
ในห้องทรงพระอักษร จักรพรรดิโจววางพู่กันชาดลง เงยพระพักตร์ขึ้น ทันใดก็ขมวดพระขนง — ปราณปรีชาญาณหว่างฟ้าดินกำลังหลั่งไหลสู่ตำหนักข้างด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ
มิใช่การไหลท่วมแบบพายุฝนคลั่ง หากเป็นกระแสพลุ่งพล่านที่ลึกซึ้งกว่า ยาวนานกว่า และกว้างใหญ่ไพศาลกว่า ราวกับมีบางสิ่งซึ่งหลับใหลมานับพันปีกำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้น
สวนหลังจวนตระกูลซู ซูไป๋อีกำลังยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก
จู่ ๆ ถ้วยชาก็ลื่นหลุดจากมือ แตกกระจายบนอิฐปูพื้นหินเขียวดังผาง
เขามิได้ก้มลงมอง เพียงลุกขึ้นยืนพรวดเดียว เงยหน้ามองไปทางพระราชวัง