เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 สนทนายามราตรีเมืองหลวง
ซูไป๋อีไปเปลี่ยนชุดใหม่
เมื่อเขากลับมาถึงเรือนเล็ก เขาได้เปลี่ยนเป็นชุดคลุมยาวแขนกว้างสีขาวราวหิมะแล้ว เนื้อผ้าเป็นผ้าอวิ๋นจิ่นชั้นเลิศ ภายใต้แสงจันทร์เปล่งประกายเงินบาง ๆ
ปกเสื้อและปลายแขนปักลายเมฆาล่องเร้นด้วยด้ายเงิน ยามก้าวเดินมีแสงระยิบระยับปรากฏวับ ๆ วาบ ๆ ประหนึ่งเขาห่มแสงจันทร์ไว้ทั้งกาย
ผมเงินทั้งศีรษะถูกหวีใหม่ ใช้ปิ่นไผ่ครามนั้นรวบไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ มีปอยผมสองสามเส้นทิ้งลงข้างใบหู พลิ้วไหวตามลม
การแต่งกายเยี่ยงนี้กับชายชราข้างบ้านที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าซักจนสีซีด ซึ่งโต้เถียงปากกับกู้ชิงหลินจนหนวดกระดิกตาพองในยามกลางวันนั้น ราวกับเป็นคนละผู้คน —
พอสะบัดแขนกว้าง ชายเสื้อก็พลิ้วกระพือ ยืนไขว้มืออยู่ใต้แสงจันทร์ กลับมีกลิ่นอายเซียนและกระดูกแห่งมรรค รวมถึงท่วงท่าอริยะรองผู้ไม่แตะต้องธุลีโลกมนุษย์อยู่หลายส่วนทีเดียว
เขาผลักประตูไม้ของเรือนเล็กดังเอี๊ยดเบา ๆ แสงจันทร์ลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ปูเป็นแถบแสงสีเงินขาวบนพื้นอิฐ
ผู้อาวุโสสิงจือกำลังพิงนั่งอยู่บนตั่งนุ่ม โต๊ะข้างตั่งมีชาร้อนหนึ่งถ้วย กลิ่นชาลอยกรุ่น
กู้ชิงหลินซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา เสื้อคลุมตัวน้อยสีขาวจันทร์เสียดสีจนยับหลายรอย ใบหน้าเล็กซบอยู่บนเสื้อคลุมฝ้ายสีเทาครึ่งเก่าของอาจารย์ปู่