เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ราชันอสูร
มื้อนั้นกินเวลาราวครึ่งชั่วยาม
กู้ชิงหลินดื่มโจ๊กขาวไปสองถ้วยเล็ก กินเสี่ยวหลงเปาสามลูก รากบัวเชื่อมกับไก่ย่างที่ซูไป๋อีตักให้ก็กินจนหมดโดยว่าง่าย ทั้งผักดองปรุงรสในจานยังตักกินอีกสองตะเกียบ
ซูไป๋อีเห็นเขากินได้ดีจึงสั่งขนมกุ้ยฮวาเพิ่มอีกจานหนึ่งห่อกลับไป บอกว่าเก็บไว้ให้เขากินเล่นระหว่างเดินทาง
กู้ชิงหลินกำลังก้มหน้ามองจี้หยกสีเขียวครามที่เอวเล่น นิ้วค่อย ๆ ลูบอยู่บนตัวอักษร “หลิ่ว” พลันแสงฟ้านอกหน้าต่างก็มืดลง
มิใช่ความมืดอย่างยามพลบค่ำใกล้มา มิใช่ความมืดอย่างเมฆดำบดบังตะวัน
หากแต่เป็นความมืดที่ผิดปกติและอึดอัดจนหายใจไม่ออก—ท้องฟ้าในชั่วพริบตาเปลี่ยนจากความสว่างยามเที่ยงวันเป็นความมัวหม่นยามเย็น ตะวันยังคงแขวนอยู่บนฟ้า แต่แสงกลับราวกับถูกสิ่งใดดูดกลืนไปกว่าครึ่ง
เสียงเฮของคนเรือบนคลองขนส่งพลันเงียบลง พ่อค้าเร่ตามถนนหยุดตะโกนเรียกขาย ม้าส่งเสียงร้องอย่างกระวนกระวาย ม้าสองสามตัวที่ผูกอยู่หน้าภัตตาคารตะกุยพื้นด้วยกีบอย่างกระสับกระส่าย
จากนั้นปราณอสูรสายหนึ่งก็แผ่กระจายออกมาจากทางเหนือของเมือง