กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 อาจารย์ปู่ปลอบประโลม
แสงสีครามแหวกว่ายผ่านท่ามกลางทะเลเมฆาอย่างราบเรียบมั่นคง
ซูไป๋อีเหยียบอยู่บนกระบี่บินสีเขียวมรกตเล่มหนึ่ง พลางไพล่มือยืนตระหง่านอยู่ด้านหน้าสุด
สายลมบนเวหาพัดพาให้เสื้อคลุมผ้าเนื้อหยาบตัวเก่าที่ซักจนซีดขาวของเขาสะบัดชายเสียงดังพรึ่บพรั่บ เส้นเกศสีเงินยวงทั่วทั้งศีรษะพลิ้วไหวไปตามลม ทว่าปิ่นไผ่ครามเล่มนั้นกลับรัดเกล้ามวยผมไว้อย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความไหวติงแม้แต่น้อย
เขาดูคล้ายเหินบินอย่างมีสมาธิ สายตาทอดมองทะเลเมฆาที่ซ้อนสลับเป็นชั้น ๆ เบื้องหน้า ทว่าแท้จริงแล้ว ใบหูของเขากลับผึ่งขึ้นตลอดเวลา เพื่อคอยสดับฟังความเคลื่อนไหวทางด้านหลัง
นับตั้งแต่ออกเดินทางจนถึงบัดนี้ เด็กน้อยผู้อยู่ด้านหลังกลับไม่เอ่ยปากพูดจาแม้แต่คำเดียว