เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35 พันขุนเขาหมู่มวลวิหคสิ้นไร้
ผู้อาวุโสสิงจือมิได้ตอบคำถามของกู้ชิงหลิน
เขาเบือนหน้าไปทางหลิ่วเหวินหย่วนแล้วยื่นมือออกไป ฝ่ามือที่ผอมแห้งนั่นแบออกอย่างมั่นคงกลางเวหา
“เหวินหย่วน พยุงอาจารย์ลุกขึ้น”
หลิ่วเหวินหย่วนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้สองมือประคองแขนอาจารย์ด้วยท่าทางชำนาญและแผ่วเบา พยุงผู้อาวุโสสิงจือให้ลุกขึ้นนั่งจากตั่งนุ่ม
บนขาทั้งสองข้างของผู้อาวุโสสิงจือยังมีรอยเข็มเล็กละเอียดตกค้างจากการฝังเข็มไม้คราม ขากางเกงถูกม้วนขึ้นไปถึงหัวเข่า จุดแสงสีครามบนหน้าแข้งนั้นดูหม่นแสงลงกว่าเมื่อวานไปมาก ทว่าในเส้นลมปราณยังคงมีไอสีเขียวอบอุ่นไหลเวียนอยู่อย่างแช่มช้า
เขานั่งตัวตรง ผ้าห่มสีเทาผืนเก่าที่อยู่ตรงเข่าร่วงหล่นลงมา หลิ่วเหวินหย่วนก้มตัวลงเก็บให้และห่มกลับไปให้อย่างเดิม
หลังจากผู้อาวุโสสิงจือนั่งมั่นคงแล้ว ก็ยื่นมือไปดึงตัวกู้ชิงหลินมาอยู่ตรงหน้า