เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 373 ได้ยินเสียงเรียกว่าพ่อ
เซิ่งจิ่นรู้ดีว่ายิ่งท่านโหวอู่อันให้ความสำคัญกับเจียงเหยามากเพียงใด ก็จะยิ่งจับผิดลูกเขยมากขึ้นเพียงนั้น จึงเอ่ยชมต่อไปว่า “โจวเอ้อร์หลางนับว่าดียิ่ง แม้ภูมิหลังสถานะจะด้อยไปสักหน่อย แต่เขาเป็นคนดี ฝีมือก็ยอดเยี่ยม น่าจะอยู่ขั้นผู้ใช้พลังเร้นลับขั้นห้าถึงหกแล้วกระมัง ขอเพียงไม่ไปอยู่สวรรค์ซ้อนสวรรค์ ย่อมประลองทั่วใต้หล้าไร้เทียมทาน ที่สำคัญที่สุดคือดีต่อเหยาเหยา”
กระทั่งตัวเขาเอง เมื่อมีสตรีในดวงใจและได้แต่งกับคนที่ตนรัก ก็ยังมิกล้ารับประกันว่าจะดีต่อนางได้ถึงเพียงนี้
เขาไม่อาจจับข้อบกพร่องอันใดได้เลย
เขาเข้าใจท่านโหวอู่อันดี ท่านมิใช่คนยึดติดกับภูมิหลังสถานะ ย่อมไม่ปฏิเสธโจวจิ่งเหนียนโดยสิ้นเชิงเพียงเพราะเรื่องนี้
แน่นอนว่า ถึงปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด อย่างไรเสียก็เป็นพ่อที่มาพานพบกันกลางคัน มิใช่พ่อแท้ ๆ ที่คุ้นเคยกันมาแต่เล็ก
ทว่าสามีภรรยาคือคนเดียวกัน หากพ่อตาและลูกเขยปรองดองเข้ากันได้ดี ย่อมเป็นผลดีต่อเหยาเหยาเช่นกัน
มิฉะนั้น หากพวกเขาบาดหมางขัดแย้งกันขึ้นมา เหยาเหยาย่อมต้องเลือกบุรุษของนางเป็นแน่แท้
สุดท้ายคนที่ต้องชอกช้ำใจก็คงมิพ้นตาเฒ่าบ้านตนผู้นี้
เซิ่งจิ่นรู้สึกว่าตนเองพะวักพะวงจนกลายเป็นแม่สื่อแม่ชักไปเสียแล้ว