เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 371 ความแค้นที่ปิดฉาก
จางซื่อร้อนใจยิ่งนัก ทั้งยังซ่อนความกระวนกระวายใจไว้ภายใน ด้วยกลัวเหลือเกินว่านายท่านพ่อค้าผู้มั่งคั่งจะล่วงรู้พิรุธ นายท่านหวังพ่อค้าผู้มั่งคั่งผู้นี้กลัวความยุ่งยากเป็นที่สุด ชอบเพียงที่นางว่านอนสอนง่าย รู้ความ และเอาอกเอาใจ จึงได้รักใคร่เอ็นดูนางถึงเพียงนี้ ต้องรู้ไว้ด้วยว่านายท่านหวังมิได้เลี้ยงดูนางไว้ในตัวเมืองอำเภอเพียงคนเดียว ในเรือนอื่นยังมีสตรีอื่นอยู่อีก
หากต้นไม้นำโชคของนางถูกแย่งชิงไป วันคืนอันสุขสบายของนางก็คงต้องจบสิ้นลง
นางไม่แม้แต่จะมองออกไปข้างนอก สะบัดแขนเสื้ออย่างรังเกียจ ส่งสัญญาณให้เด็กรับใช้ไล่คนไป
เด็กรับใช้มองไปยังพวกเจียงเหยาด้วยความลำบากใจอยู่บ้าง
คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นี้ดูภูมิฐานยิ่งนัก รูปร่างหน้าตาและสง่าราศีย่อมมิใช่คนธรรมดาทั่วไป เหตุใดภรรยาจางถึงบอกให้ไล่ก็ไล่เล่า
เขาเพิ่งจะอ้าปากเอ่ยเชิญให้พวกเขาจากไป เจียงเหยาก็เอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า “จางซื่อ ไม่ได้พบกันเสียนาน เจ้าดูซิว่าข้าคือผู้ใด”
สุ้มเสียงอันใสกระจ่างนี้ เมื่อแว่วเข้าสู่หูของจางซื่อ ทั้งคุ้นเคย ทั้งแปลกหน้า และราวกับเป็นฝันร้าย
เจียงเหยา
ร่างกายของจางซื่อพลันแข็งทื่อ หันศีรษะกลับไปอย่างเหลือเชื่อ มองไปยังทิศทางของประตูใหญ่ จากนั้นสีหน้ารังเกียจก็แปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์อย่างยิ่ง “เป็นเจ้ารึ?!”