เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 370 ขนของและจำกันได้
ไป๋ชิงเผยยิ้ม “ภรรยาเจียงเตรียมสินค้าไว้เท่าใดหรือ?”
เจียงเหยาถามกลับ “ท่านพี่ไป๋ต้องการเท่าใดหรือเจ้าคะ?”
“น้องสาวเอ๋ย เจ้าพูดเช่นนี้ย่อมต้องยิ่งมากยิ่งดีอยู่แล้ว”
เจียงเหยาจึงหัวเราะออกมา “ก็มีมากทีเดียว แต่ข้าต้องถามให้ชัดเจนก่อนว่าท่านพี่ไป๋เตรียมสิ่งของมาแลกเปลี่ยนกับข้าเท่าใด”
“ทองคำ 100 ตำลึงเป็นอย่างไร?”
นั่นเท่ากับเงิน 1,000 ตำลึง นับเป็นราคาที่สูงมากแล้ว หากขายผักตามตลาดสด ต้องขายอีกนานเท่าใดถึงจะหาเงินได้เท่านี้
รอยยิ้มของเจียงเหยาไม่แปรเปลี่ยน “การซื้อขายระหว่างผู้ใช้พลังเร้นลับ ไม่น่าจะใช้เพียงทองคำทั้งหมดกระมัง ทองคำ 100 ตำลึงข้ารับไว้แล้ว ยังมีสิ่งใดอีกหรือ?”
สีหน้าของไป๋ชิงมีความซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย “ทองคำ 100 ตำลึงนับว่าแพงมากแล้วแม่นางเจียง ร้านผักตระกูลโจวของพวกเจ้ายังขายถูกถึงเพียงนั้น”
“ข้าเคยกล่าวหรือว่าของที่ขายให้พวกท่านเหมือนกับในร้านผักนั่น?”