เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 สำรับเลี้ยงหลังชำแหละหมู
เขาเตรียมจะเริ่มจับหมูแล้ว
หมูส่วนใหญ่นอนเอกเขนกอยู่บนเนินลาดหลังเขา แผ่ร่างอ้วนท้วนขาวผ่องอวดเนื้อหนัง ส่งเสียงฟึดฟัดพลางนอนอาบแดด ดูเกียจคร้านเป็นที่สุด
เลี้ยงดูพวกมันมาครึ่งค่อนปี ยามนี้ถึงเวลาที่พวกมันต้องสละกายทดแทนคุณแล้ว
หัวหน้าโจวเดิมทีคิดว่าการจับหมูเป็นเรื่องง่ายดาย หมูบ้านไม่เหมือนหมูป่า ไม่มีเรี่ยวแรงมหาศาลปานนั้น ทั้งยังไม่มีพิษสงในการจู่โจม ว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง ตัวเขาก็มีเรี่ยวแรงมหาศาล หลายปีมานี้พละกำลังยิ่งเพิ่มพูนขึ้นมาก ตามหลักแล้วการจับหมูสักตัวย่อมมิใช่เรื่องยากเย็น
ทว่าหมูตัวนี้กลับราวกับกลายเป็นปีศาจ พอเขาขยับเข้าไปใกล้เพียงนิด มันก็คล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ยันร่างอันเต็มไปด้วยไขมันลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินทอดน่องต่อราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
หัวหน้าโจวเกาศีรษะ รู้สึกว่าเมื่อครู่นี้อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
เขาเปลี่ยนทิศทาง เตรียมจะจับหมูอ้วนตัวใหญ่อีกตัวหนึ่ง