กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ความสงบก่อนลมฝน 2
ตู้ซื่อเห็นนางเดินออกจากประตู จึงชี้ไปทางเจียงเหยาให้เป่าเอ๋อร์ดู
เป่าเอ๋อร์เห็นแม่แท้ ๆ ดวงตาก็เบิกกว้างกลมโต จากนั้นก็แผดเสียงร้องไห้โฮออกมาดังลั่น
นิ้วมือน้อย ๆ ยังชี้ไปทางเจียงเหยา ราวกับกำลังฟ้องร้องว่าเหตุใดแม่แท้ ๆ จึงไม่ยอมอุ้มเขา
ผู้อาวุโสทั้งสามคนหัวเราะร่า
“เจ้าเด็กน้อยคนนี้ เพิ่งจะกี่เดือนก็จำคนได้แล้ว พอเห็นหน้าแม่ก็ร้องไห้เชียว”
ตู้ซื่อเอ่ยอย่างอิจฉาปนเอ็นดูว่า “เป็นเด็กไร้น้ำใจจริงเชียว แม่เฒ่าผู้นี้อุ้มชูเจ้ามาตั้งนาน ในใจเจ้ามีแต่แม่ของเจ้าใช่หรือไม่”
“แง้ ๆ!”