กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 ความสงบก่อนลมฝน
จากนั้นก็ได้ยินเขาเอ่ยขึ้นแผ่วเบาว่า “ข้ารู้”
อะไรนะ?
เขารู้หรือ?
เขารู้อะไรกัน?
ทุกคนนึกว่าหูของตนมีปัญหา ต่างมีสีหน้าแปลกประหลาด มองหน้ากันไปมาอย่างอดมิได้
อาเหลยพูดซ้ำอีกรอบ “มิต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ พูดอยู่ในฝูงชน แล้วยังพยายามสรรหาวิธีให้ข้าได้ยิน เรื่องนี้ข้ารู้ ชิวเหนียงบอกให้ข้าฟังตั้งนานแล้ว”
ผู้คนในฝูงชนต่างมีสีหน้าประหลาดยิ่งกว่าเดิม
นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ จึงอดมิได้ที่จะมองไปยังชิวเหนียงที่พวงแก้มแดงระเรื่อ ทาแป้งบาง ๆ ชั้นหนึ่งดูงดงามจับตา
แม่ม่ายผู้นี้ช่างซื่อตรงยิ่งนัก แม้แต่เรื่องพรรค์นี้ก็ยังบอกให้อาเหลยฟัง แล้วอาเหลยก็กลับมิถือสาแม้แต่น้อย