เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 สร้างเสร็จ
เจียงเหยาทอดมองท้องฟ้ามืดครึ้มที่แปรปรวนไม่หยุด นัยน์ตาเปี่ยมล้นด้วยความกังวล
เพิ่งจะเดือนแปด อากาศก็เริ่มหนาวเย็นเสียแล้ว พอถึงเดือนสิบเอ็ดเดือนสิบสอง ยังไม่รู้ว่าจะหนาวเหน็บถึงเพียงไหน
นางพยายามนึกย้อนถึงชาติก่อน แม้ทิศทางโดยรวมในชาตินี้จะต่างไปจากชาติก่อน แต่เรื่องสภาพดินฟ้าอากาศย่อมไม่น่าจะเปลี่ยนไป
ชาติก่อนสภาพอากาศก็ย่ำแย่ยิ่งนัก ฤดูเหมันต์ปีนั้นหนาวจัด หนาวยิ่งกว่าปีก่อน หนาวเสียจนผู้คนจำต้องขังตนเองไว้ในห้องอย่างแน่นหนา มิอาจก้าวเท้าออกไปข้างนอกแม้แต่ก้าวเดียว
ทว่ายามนั้นพวกเขาอยู่ระหว่างทาง จะมีสภาพความเป็นอยู่ที่ให้ความอบอุ่นดีเช่นนี้ได้อย่างไร ทุกคนล้วนถูกความหนาวกัดกินอย่างสาหัส ทั้งหมู่บ้าน คนชราและเด็กเล็กแทบจะหนาวตายจนหมดสิ้น แม้แต่วัยฉกรรจ์ส่วนน้อยก็มิอาจรอดพ้นไปได้
แทบจะทุกเช้ามืดเมื่อตื่นขึ้นมา ล้วนมีคนที่หลับใหลชั่วกาลนานไม่อาจปลุกให้ตื่นขึ้นมาได้อีก
ทั่วทั้งหัวหน้าหมู่บ้านตกอยู่ในสภาพโศกเศร้า สิ้นหวัง และด้านชาเนิ่นนาน