เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 โจรป่าลงเขา?
เสียงจ้อกแจ้กจอแจราวกับผึ้งและยุงนับไม่ถ้วนกำลังกรีดร้องระงมพร้อมกัน
ชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าเสียจริง
โจวจิ่งเหนียนนวดศีรษะที่บวมเป่งด้วยความปวด นี่มันทรมานกว่าตอนเขาไปสังหารพวกโจรป่าตั้งสิบเท่า
เดิมทียังคิดว่าเจ้าลูกตัวดีบ้านตนเองน่ารำคาญ มักก่อเรื่องอยู่เรื่อย เอะอะก็แผดเสียงร้องไห้จ้า พอเทียบกันตอนนี้ เป่าเอ๋อร์ช่างแสนดีไร้ที่ติเหลือเกิน
มิใช่เพียงเด็ก ๆ ที่เอ่ยถาม แม้กระทั่งพวกท่านจำนวนมากก็พากันมองตรงมาที่เขา
ยากจะมิให้สงสัยว่าเด็กกลุ่มนี้ถูกพวกท่านยุยงส่งเสริมให้มา
โจวจิ่งเหนียนนวดศีรษะอีกครา “เอาละ หลีกไปให้หมด กลับบ้านใครบ้านมัน ไปหาแม่ของพวกเจ้าเสีย”
“อารอง ท่านยังมิได้บอกเลยว่าหากพวกโจรป่ามาแล้วจะเป็นเช่นไร?” ต้าสือโถวยืนกรานจะเอาคำตอบให้ได้
จื่อฉิงออกแรงดึงเขาให้ไป เขากลับมิยอมไป