กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 ปลุกคนทั้งหมู่บ้านในราตรีสงัด
“แม่เข้าใจพวกมันผิดแล้วเจ้าค่ะ พวกมันเตือนแล้ว แม้จะไม่ได้เห่า แต่ก็กระโดดเข้าทางหน้าต่างมาบอกพวกเรา มิเช่นนั้น ป่านนี้ข้ากับสามีคงกลายเป็นดวงจิตไร้ร่างไปแล้ว”
ตู้ซื่อพบว่าตนเองเข้าใจพวกมันผิด จึงเปลี่ยนสีหน้าชั่วพริบตา “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!”
นางรีบอุ้มลูกหมาป่าตัวหนึ่งที่หมอบอยู่ตรงมุมห้องขึ้นมา ลูบขนให้อย่างรักใคร่สนิทสนม “โธ่เอ๋ย เข้าใจเจ้าหมาน้อยอย่างเจ้าผิดไปเสียได้ เป็นความผิดของข้าเอง”