เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 หนีไปแล้วกลับมา ทั้งเจ้าเล่ห์และโหดร้าย
โจวต้าฉายอย่างไรเสียก็กินข้าวมาหลายสิบปี ย่อมรู้ดีว่าหากตนถูกจับได้เมื่อใด วันตายคงถูกกำหนดไว้แล้ว จึงงัดเรี่ยวแรงเท่าที่มีออกมา แล้วออกแรงวิ่งไปข้างหน้าสุดชีวิต
จะหนีไปที่ใด อย่างไรก็มุ่งหน้าเข้าหมู่บ้านไม่ได้ ในหมู่บ้านไม่มีผู้ใดช่วยเขาแน่
เขาต้องหนีออกไปให้ได้
เมื่อทอดสายตามองขุนเขาสลับซับซ้อนตระหง่านอยู่ไกลลิบ ท่ามกลางราตรีมืดมิด แสงจันทรากระจ่างใสเพียงน้อยนิดส่องทางข้างหน้าให้สว่าง ส่องให้เห็นภูเขาที่อยู่ไกลออกไป ราวกับสัตว์ดุร้ายที่อ้าปากกว้างรอให้คนเดินเข้าไปหาเอง ดูวังเวงเหน็บหนาวเป็นพิเศษ
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย วิ่งมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของภูเขาใหญ่
ทั้งสามคนไล่ตามมาถึงเชิงเขา เงยหน้าเห็นเขาขึ้นเขาไปแล้ว จึงหยุดฝีเท้าลงอย่างหอบเหนื่อย
“หัวหน้าหมู่บ้าน เขาขึ้นเขาไปแล้ว ตามต่อไม่ได้แล้ว”