บทที่ 233

บทที่ 233 ทุ่งหญ้าเขียวขจี!

ระหว่างทางกลับ ฟางถิงถิงมองชูเป่ยที่นั่งอยู่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะ

เธอเห็นชูเป่ยหลับตาพักผ่อน ภายในรถเงียบสงัด

ฉันต้องหาอะไรสักอย่างพูดเพื่อทำลายความเงียบนี้

“ชูเป่ย คุณไม่โกรธฉันใช่ไหมคะ?” ฟางถิงถิงถามอย่างระมัดระวัง

ชูเป่ยลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “โกรธ? ทำไมผมต้องโกรธด้วยล่ะ?”

ฟางถิงถิงเคยพูดประชดประชันเขาที่โรงเรียน และตอนนี้เธอก็อยากแหย่เขาอีก ชูเป่ยรู้สึกว่าโลกนี้ช่างน่าขันจริงๆ

ในเมื่อเธอชอบเล่น ชูเป่ยก็จะเล่นด้วยเพื่อระบายความแค้นที่เคยได้รับมาในอดีต

ตอนนี้ชูเป่ยกำลังหัวเราะในใจ จะโกรธไปทำไมกัน