กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 230 น้ำใจสงสาร
พังป๋อคิดว่าการพรวนดินทำปุ๋ยหมักจะเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาต่อไป แต่ทันใดนั้นเขากลับได้รับแจ้งว่าไม่ต้องทำแล้ว แค่ดูแลผืนดินครึ่งหมู่ของตนเองก็พอ
ความประหลาดใจที่มาถึงอย่างกะทันหันนี้ยังไม่ทันทำให้เขาดีใจได้ถึงครึ่งชั่วโมง เว่ยตงก็มาแจ้งเขาว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกวันต้องติดตามเขาไปลาดตระเวนหนึ่งรอบ ส่วนเวลาที่เหลือหลังจากกลับมาก็เป็นของเขา
พังป๋อ: ……
ทว่างานลาดตระเวนนี้ก็ไม่เลวทีเดียว ดีกว่าการพรวนดินทำปุ๋ยหมักไม่รู้กี่เท่า
พังป๋อเดินตามหลังเว่ยตงอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับถามนั่นถามนี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“พี่ตงตง เราจะเริ่มจากตรงไหนครับ? ต้องนั่งยานบินลาดตระเวนไหม? ที่นี่จะมีสัตว์กลายพันธุ์หรือเปล่า?……” เขาพล่ามไม่หยุดไม่หย่อน
“หุบปาก” เว่ยตงทนไม่ไหวจึงตะคอกสั่ง เจ้าหมอนี่พูดมากยิ่งกว่าเฉินฮ่าวเจี๋ยเสียอีก
“โอ้!” พังป๋อหุบปากลงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอีก
เว่ยตง: ……