กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 122 ข้าวราดหน้า
“พี่อุ้มชามนั่งยิ้มโง่ ๆ มาสิบนาทีแล้วนะ”
เว่ยตงพลิกดินเสร็จแล้วเดินมาหยิบสายยาง มองดูเว่ยหนิงที่กอดชามนั่งยิ้มอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะเตือน
ต่อให้ดีใจแค่ไหน ก็ไม่เห็นต้องหลงใหลขนาดนี้เลยนี่?
เขาอยากจะถามเหลือเกินว่า เธอยังจำแปลงทดลองที่ถูกเธอทิ้งไว้ข้างหลังได้ไหม?
“ก็หนูดีใจนี่” เว่ยหนิงไม่สนใจเขา
“แปลงทดลองของหนูไม่เอาแล้วเหรอ? พอมีข้าวสารแล้วก็ลืมแปลงนาเลยหรือไง?”
“ก็ยังมีพี่อยู่ไม่ใช่เหรอ!” เว่ยหนิงยอมวางชามลงในที่สุด ยอมแบ่งสายตาหันไปมอง
“ดูสิ พี่ทำออกมาได้ดีมากเลยนี่นา พี่ใหญ่ พี่มีศักยภาพในการเป็นชาวนามากเลยนะเนี่ย?” เว่ยหนิงมองดูคันนาที่เขาถมขึ้นมา ซึ่งตรงเป๊ะราวกับใช้เครื่องมือวัด ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม
เว่ยตงแอบดีใจในใจ แต่สีหน้ากลับยังคงเฉยเมย