ตอนที่ 11 รสชาติแห่งโลกมนุษย์

ตอนที่ 11 รสชาติแห่งโลกมนุษย์

การจัดการสัตว์กลายพันธุ์เป็นเรื่องที่เว่ยตงทำจนชำนาญแล้ว เขาให้เฉินฮ่าวเจี๋ยเก็บเอาไว้หนึ่งตัว ส่วนที่เหลือทั้งหมดถูกเก็บใส่ปุ่มมิติ ปุ่มมิติที่ผู้ใช้พลังจิตวิญญาณระดับสูงใช้จะมีอายุการเก็บรักษาหนึ่งสัปดาห์

ส่วนของตัวเองถูกระงับการใช้งานไปแล้ว เนื่องจากระดับต่ำเกินไป หากใช้บ่อยครั้งก็จะทำให้พลังจิตวิญญาณคลุ้มคลั่งได้ ตอนนี้จึงใช้ปุ่มมิติระดับทั่วไปอยู่

เพื่อที่จะได้ลิ้มรสชาติแห่งโลกมนุษย์ ตอนนี้เฉินฮ่าวเจี๋ยจึงทำตามที่เว่ยตงบอกทุกอย่าง สั่งให้เก็บก็เก็บ สั่งให้ถลกหนังก็ถลก

เว่ยตงใช้งานเขาได้อย่างคล่องมือเหลือเกิน การที่ทำให้คนผู้นี้เชื่อฟังได้ขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ต่อให้จะเป็นเพราะเห็นแก่เนื้สัตว์กลายพันธุ์ก็เถอะ

เมื่อมีเฉินฮ่าวเจี๋ยมาช่วย ต่อให้เป็นหมูคลั่งที่ตัวใหญ่เหมือนภูเขาลูกย่อม ๆ เขาก็ถลกหนังเสร็จสิ้นภายในไม่กี่จังหวะ กระบี่ในมือราวกับตัดแตงโม มันผ่าท้องควักเครื่องในออกได้อย่างง่ายดาย

เว่ยตงกำลังจะนำเครื่องในและหนังไปจัดการทิ้ง เว่ยหนิงกลับห้ามเขาไว้ และบอกให้เก็บกระเพาะหมูและลำไส้ใหญ่เอาไว้

“หะ? ผมหูฝาดไปหรือเปล่า? ให้เก็บไอ้นี่กับไอ้นี่ไว้เนี่ยนะ?” เว่ยตงตกตะลึง เขาชี้ไปที่กระเพาะหมูที่ใหญ่กว่ากะละมังและลำไส้ใหญ่ขนาดเท่ากำปั้นพลางถาม