เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 624 ปากกาหมึกซึม
เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวหยวนจิ่นตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของจางเสี่ยวหุน นางพบว่าศีรษะหนุนอยู่บนข้อพับแขนของเขา แขนข้างหนึ่งพาดผ่านอกของเขา ส่วนขาข้างหนึ่งยังพาดอยู่บนเอวและหน้าท้องของเขา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าใบหน้าของจางเสี่ยวหุนเต็มไปด้วยเหงื่อ
นางชะงักไป เมื่อคืนเพื่อให้จางเสี่ยวหุนทรมานน้อยลง นางจึงกลิ้งไปนอนชิดด้านในสุดของเตียงวิวาห์อย่างรู้งาน คิดไม่ถึงว่าพอเช้ามา ท่าทางการนอนของนางกับจางเสี่ยวหุนจะกลายเป็นเช่นนี้
“อังอังตื่นแล้วหรือ” นางได้ยินจางเสี่ยวหุนถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ดูเหมือนทั้งคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ
นางรีบกลิ้งออกจากข้อพับแขนของจางเสี่ยวหุน
“พี่ใหญ่ ท่านนอนไม่หลับหรือ” นางถามอย่างเป็นห่วง ดวงตายังงัวเงียมองจางเสี่ยวหุน เห็นได้ชัดว่ากำลังกลุ้มใจอยู่บ้าง
นางรู้ว่าตนเองนอนดิ้น ว่ากันว่าสมัยเด็กนางพลิกตัวตกเตียงได้หลายครั้งในคืนเดียว หากไม่มีสาวใช้คอยเฝ้า คงตกเตียงได้ถึง 6-7 ครั้ง เมื่อดูตำแหน่งของนางกับจางเสี่ยวหุนแล้ว จางเสี่ยวหุนเอนกายอยู่ริมเตียงสุดด้านนอก เห็นชัดว่านางกลิ้งไปกอดเขาเอง
จางเสี่ยวหุนนอนหลับได้ไม่ดีนัก แต่เดิมแค่ต้องนอนเตียงเดียวกับเซียวหยวนจิ่นก็เป็นบททดสอบครั้งใหญ่แล้ว ตอนแรกเขานอนอยู่ริมด้านนอก ชีวิตทหารเรือที่ยาวนานทำให้เขานอนนิ่งอยู่ท่าเดิมได้ตลอดทั้งคืน ทั้งยังไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่มากนัก เพราะห้องพักบนเรือมีพื้นที่คับแคบอยู่แล้ว