เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 579 สอนหนังสือ
เสียงเรียก “ลูกพี่ลูกน้องหลัว” ใสกังวานไพเราะยิ่ง ฟังแล้วชวนให้เคลิบเคลิ้ม หากเป็นเมื่อก่อน หลัวหวยจางคงต้องเอ่ยทักทายหยอกเย้าสักสองสามประโยค ทว่าวันนี้กลับฟังราวกับเสียงปีศาจก้องหู ทำเอาหนังศีรษะชาวาบ
เขารีบสำรวมสีหน้า หยุดยืนแล้วหันไปค้อมคำนับจางเสี่ยวอิงอย่างนอบน้อม กล่าวขึ้นว่า “ข้าน้อยคารวะท่านหญิง”
“อุ๊ย! พวกเราก็รู้จักกันมานานแล้ว ลูกพี่ลูกน้องหลัวรีบลุกขึ้นเถิด ข้าเพิ่งกลับเมืองหลวงได้ไม่นาน ฮูหยินหลัวกับพี่ซือเหวยตอนนี้สบายดีหรือไม่” จางเสี่ยวอิงถาม
ที่จริงนางรู้สถานการณ์ของแม่ลูกตระกูลหลัวดี หลัวซือเหวยเพิ่งคลอดลูกสาวตัวอ้วนจ้ำม่ำ ธุรกิจของพวกนางก็ยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งพ่อค้าจากดินแดนสู่และทู่ฟานต่างก็สั่งซื้อสินค้าชุดต่างๆ ของหอจิงหยวนจากพวกนาง
“ขอบคุณท่านหญิงที่เป็นห่วง ตอนนี้ท่านน้าและลูกพี่ลูกน้องสบายดี รอให้เด็กโตขึ้นอีกหน่อย ลูกพี่ลูกน้องกับสามีก็จะกลับเมืองหลวงมาเยี่ยมพ่อแม่สามี นางยังฝากข้ามาทักทายท่านด้วย” หลัวหวยจางยืดตัวขึ้น กล่าวอย่างนอบน้อม ยามนี้เขาช่างแตกต่างจากตอนพบจางเสี่ยวอิงครั้งแรก ที่พูดจาหว่านล้อมและวางท่าไม่เอาจริงเอาจังโดยสิ้นเชิง
คนผู้นี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ เหตุใดจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ แม้แต่บุคลิกก็ยังไม่เหมือนเดิม หากไม่เห็นใบหน้า จางเสี่ยวอิงคงจำไม่ได้แน่ว่าเป็นคนคนเดียวกัน