เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 578 ภาพเหมือน
ข้างหมู่บ้านแห่งหนึ่งชานเมืองหลวง บนเนินเตี้ยๆ มีเด็กๆ กลุ่มหนึ่งกำลังนั่งบนแผ่นไม้ไถลลงจากเนินอย่างสนุกสนาน นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาชอบทำที่สุดทุกครั้งที่หิมะตกและพื้นดินปกคลุมด้วยหิมะ
ชายหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งมาร่วมสนุกด้วย ท่ามกลางเสียงเด็กๆ ตะโกนว่า “พี่หู่จื่อ พี่หู่จื่อ ลุยเลย!” เขาไถลลงมาตามทางลาดยาว แต่เห็นได้ชัดว่าเขาตัวหนักเกินไป แผ่นไม้จึงไถลเร็วขึ้นเรื่อยๆ พอถึงปลายทางลาดก็พุ่งทะลุกำแพงหิมะที่กองสุมไว้ ลอยไปไกล 2 จั้ง ก่อนจะตกกระแทกลงบนกองหิมะด้านหลัง หู่จื่อกลิ้งตัวกับพื้นแล้วลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ เด็กๆ พากันโห่ร้องชื่นชมกึกก้อง
หู่จื่อยิ้มพลางโบกมือให้เด็กๆ ที่อยู่บนยอดเนิน ก่อนเดินไปยกแผ่นไม้ขึ้นมา แผ่นไม้ไม่เพียงกวาดหิมะจนเป็นช่องโหว่ใหญ่ แต่ยังขูดดินใต้หิมะติดขึ้นมาด้วย ขอบด้านข้างของแผ่นไม้จึงเปื้อนดินไม่น้อย
เขาเอาแผ่นไม้ถูไปกับหิมะเพื่อขจัดโคลน ไม่เช่นนั้นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เด็กๆ จะสวมในวันปีใหม่คงเปื้อนหมด
ทว่าสายตาของเขากลับหยุดนิ่งตรงขอบด้านข้างส่วนหน้าของแผ่นไม้