เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 573 ลงมือประดิษฐ์
ระหว่างที่จางเสี่ยวอิงกำลังฝันหวานถึงความร่ำรวย จางเสี่ยวหุนก็กำลังอธิบายธรรมเนียมปฏิบัติของต้าเฉียนให้อี๋เม่ยเอ๋อร์ฟัง
หลังเกิดเรื่องเมื่อคืน อี๋เม่ยเอ๋อร์ก็ตระหนักว่าตนก่อเรื่องเสียแล้ว พอแขกกลับกันหมด นางจึงไปขอขมาจางเสี่ยวหุน เขาปลอบนางว่าไม่รู้ย่อมไม่มีความผิด เขาไม่ได้ตำหนินาง ให้นางอย่าคิดมาก มีเรื่องใดค่อยว่ากันวันพรุ่ง
“แต่พี่ชายแห่งราชวงศ์ ข้ายังไม่เข้าใจ เหตุใดการบอกองค์หญิงว่าท่านใส่ใจนางจึงเป็นการล่วงเกินเล่า? สตรีมีคนชอบมากยิ่งขึ้นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอกหรือ?” อี๋เม่ยเอ๋อร์ถามอย่างกลัดกลุ้ม
จางเสี่ยวหุนนิ่งไปชั่วครู่ คงมีแต่อี๋เม่ยเอ๋อร์ที่กล้าพูดตรงๆ ถึงความในใจของเขา แล้วเขาจะทำอย่างไรได้? แม้พวกอี๋เม่ยเอ๋อร์จะแต่งกายมิดชิดกว่าคนพื้นเมือง แต่ความคิดก็ยังเรียบง่ายเป็นธรรมชาติ ซึ่งที่จริงแล้วเป็นสิ่งล้ำค่าอย่างยิ่ง จะให้พวกนางยอมรับแนวคิดศักดินา จอมปลอม และเสื่อมทรามของต้าเฉียนในทันที ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี
“พูดต่อหน้าผู้คนมากมายไม่เหมาะสม” จางเสี่ยวหุนคิดแล้วตอบ