เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 572 เปิดโปง
เซียวหยวนจิ่นมองคำเชิญตรงหน้า พลางนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด ขนตายาวบนเปลือกตาที่หลุบลงสั่นไหวเล็กน้อย
“องค์หญิง หากท่านอยากไปก็ไปเถิด หากไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ” จางเสี่ยวอิงกล่าวกับนาง
นางตั้งใจนำบัตรเชิญมาส่งให้เซียวหยวนจิ่นด้วยตนเอง ก็เพื่อจะบอกนางเช่นนี้
เซียวหยวนจิ่นยิ้มบางๆ เงยหน้ามองจางเสี่ยวอิง ดวงตากลมโตงดงามยิ่งมีแววเด็ดเดี่ยวอยู่เล็กน้อย
“ข้าย่อมต้องไปอยู่แล้ว คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้ว่าข้ากับเจ้าเป็นสหายสนิท วิชาแพทย์ของข้าก็เป็นเจ้าสั่งสอนจนมีวันนี้ งานใหญ่ถึงเพียงนี้ที่จวนเจ้า หากข้าไม่ไปปรากฏตัว ไม่รู้จะมีคนพูดอะไรขึ้นมาอีก”
นางไม่มีทางปล่อยให้เขาต้องถูกผู้คนครหา เช่นนั้นก็เพียงปฏิบัติต่อกันอย่างเป็นธรรมชาติเช่นเดิมก็พอ
“องค์หญิง ขอบพระทัยท่าน” จางเสี่ยวอิงคำนับเซียวหยวนจิ่น เอ่ยจากใจจริง
ตัวเซียวหยวนจิ่นเองย่อมไม่กลัวคำพูดเหล่านั้น การที่นางมาร่วมงานเลี้ยงก็เพื่อเห็นแก่ตระกูลจางทั้งสิ้น ทว่าพอจางเสี่ยวอิงนึกถึงสถานการณ์ที่นางต้องเผชิญ ก็อดสงสารนางขึ้นมาไม่ได้
แต่เรื่องที่เซียวหยวนจิ่นไปเฉวียนโจวไม่ได้เป็นความลับเสียทีเดียว อย่างน้อยฮูหยินกั๋วกงเว่ยก็เคยเอ่ยเรื่องนี้กับนาง ทั้งยังอ้อมค้อมสืบถามว่าความสัมพันธ์ระหว่างอี๋เม่ยเอ๋อร์กับพี่ชายของนางคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว แม้นางจะเล่าอย่างละเอียดว่าพี่ชายของนางได้สืบทอดราชบัลลังก์ศรีวิชัยมาอย่างไร และฮูหยินกั๋วกงเว่ยก็แสดงท่าทีว่าเข้าใจแล้ว แต่จะเชื่อจริงหรือไม่นั้นก็พูดยาก