เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 570 ประสานกันอย่างรู้ใจ
จางเสี่ยวหุนตามเว่ยอู่ลิ่วมาถึงสำนักอันเหอถัง นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาโรงพยาบาลสูตินรีเวชแห่งแรกของต้าเฉียน และเป็นครั้งที่ 2 ในชีวิตที่ได้เหยียบย่างเข้าโรงพยาบาลสูตินรีเวช ครั้งแรกคือตอนน้องสาวถือกำเนิด เขาตามพ่อไปอยู่เป็นเพื่อนแม่รอคลอด แต่สำนักอันเหอถังกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยแก่เขาอย่างยิ่ง—ในยุคปัจจุบัน วันหยุดสุดสัปดาห์เขามักไปรับท่านตาที่เกษียณแล้วแต่โรงพยาบาลเชิญกลับมาทำงานต่อกลับบ้าน
ทุกสิ่งตรงหน้าเป็นระเบียบเรียบร้อย มองแวบแรกแทบไม่ต่างจากโรงพยาบาลในยุคปัจจุบัน เมื่อเดินเข้าประตูมาก็พบจุดลงทะเบียนและชำระเงิน ด้านหลังโต๊ะประชาสัมพันธ์มีหญิงสาวสวมชุดพยาบาลสีชมพูและหมวกพยาบาลยืนอยู่ ตามระเบียงยาวมีหญิงตั้งครรภ์นั่งบ้าง ยืนบ้าง เดินไปมาบ้าง ส่วนใหญ่มีคนในครอบครัวหรือสาวใช้สูงวัยกับสาวใช้คอยดูแล ในบรรดาคนเหล่านี้ไม่มีบุรุษอยู่เลยสักคน มีเพียงข้อนี้ที่บอกได้ชัดเจนที่สุดว่าที่นี่คือยุคโบราณ แน่นอนว่าเครื่องแต่งกายก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง
น่าทึ่งจริงๆ! ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ทำโรงพยาบาลแห่งหนึ่งให้มีขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ แม้ฐานะของนางจะช่วยได้มาก แต่ก็มีประโยชน์แค่ตอนเริ่มก่อตั้งโรงพยาบาลเท่านั้น งานที่ต้องทำต่อจากนั้นยังมีอีกมาก
จางเสี่ยวหุนอดนึกถึงภาพที่ได้พบเซียวหยวนจิ่นในโรงเก็บศพไม่ได้ ตอนนั้นเด็กสาวไม่ยอมเงยหน้า แต่ใบหน้าเล็กๆ กลับแดงเรื่อไปจนถึงหลังหู ชวนให้คนอดยิ้มไม่ได้ เขาจึงยิ้มออกมาบางๆ