เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 567 หลอดไฟฟ้า
ภายในโถงใหญ่ของจวนองค์ชายใหญ่ เซียวหยวนจิ่นนั่งตัวตรงอยู่ข้างโต๊ะสี่เหลี่ยม สีหน้าเย็นชา ราวกับมีน้ำค้างแข็งจับ แม่นมเฝิงยืนอยู่เบื้องหลัง
เหล่าสาวใช้และองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่เต็มพื้นล้วนเป็นคนที่ติดตามนางอยู่เป็นประจำ
“พวกเจ้าจงจำไว้ ก่อนข้าไปเฉวียนโจว พวกเจ้าปฏิบัติต่อคนตระกูลจางอย่างไร ต่อไปก็จงปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนั้น ข้ารู้ว่าพวกเจ้าทำไปเพราะเห็นแก่ข้า แต่พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า เฉวียนโจวเป็นที่ที่ข้าเลือกไปเอง คนตระกูลจางไม่รู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะคุณชายใหญ่จางที่ไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย พวกเจ้าทำเช่นนี้กลับทำราวกับว่าข้าได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง ข้าเป็นหลานสาวของพระอัยกา คนที่ทำให้ข้าต้องเจ็บช้ำน้ำใจได้ในใต้หล้านี้มีไม่กี่คน และคุณชายใหญ่จางย่อมไม่ใช่หนึ่งในนั้น”
เซียวหยวนจิ่นแทบไม่เคยโกรธ และแทบไม่ลงโทษคนรอบข้าง ทว่าคืนนี้เห็นได้ชัดว่านางโกรธจริงๆ
คนที่คุกเข่าอยู่ต่างก้มหน้าหลุบตา ลอบเสียใจกับความบุ่มบ่ามของตน ส่วนคนที่เคยต่อสู้กับจางเสี่ยวหุนยิ่งรู้สึกผิดอย่างยิ่ง มิใช่กลัวว่าจางเสี่ยวหุนจะเอาเรื่องที่พวกตนล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ แต่กลัวว่าจะทำให้จางเสี่ยวหุนขุ่นเคืองจนตัดวาสนาคู่ครองขององค์หญิงเสีย… เฮ้อ! วันนั้นแม่ทัพน้อยจางอุตส่าห์ตามไปทันแล้วแท้ๆ! พอแยกย้ายกันแล้วต้องไปรับโทษโบยเพิ่มอีก 30 ไม้!