เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 548 การมุงดู
รถราวิ่งผ่านไปมาไม่ขาดสายอยู่ข้างกาย แสงไฟหน้ารถเรียงร้อยเป็นสายนทีแห่งแสง ทอดมาจากไกลสุดสายตาเบื้องหน้า
เว่ยจิ้งนั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับของรถบ้าน เนื่องจากรถบ้านสูงกว่ารถยนต์นั่งทั่วไปมาก ทัศนวิสัยจึงดีเป็นพิเศษ ไม่นานเว่ยจิ้งก็ถูกกระแสรถบนถนนดึงดูด พวกเขาใช้ทางด่วนปักกิ่ง–ทิเบตมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวง แม้ยามนี้ฟ้ามืดแล้ว แต่ก็เพิ่งหนึ่งทุ่มกว่า รถบนถนนยังคงมีอยู่มาก
“พี่ห้าเว่ย มีอะไรอยากพูดหรือเปล่า” ข้างหน้ารถติดเล็กน้อย ความเร็วลดลง จางเสี่ยวอิงหันมายิ้มถามเว่ยจิ้ง
“ตั้งใจขับ รถคันหน้าเบรกแล้ว” เว่ยจิ้งตอบ
รถคันนี้วิ่งเร็วเกินไป เร็วกว่าความเร็วสูงสุดที่เขาขี่ม้าเสียอีก แต่เป้ยเป้ยของเขากลับควบคุมรถคันใหญ่โตได้อย่างสบายๆ เมื่อพิจารณาจากความเข้าใจที่เขามีต่อนางแล้ว เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่บ้าง
จางเสี่ยวอิงหัวเราะพลางกล่าวว่า “พี่ชายข้านั่งรถที่ข้าขับก็ชอบพูดประโยคนี้เหมือนกัน แม้แต่ตอนข้าขับรถล่อ เขาก็ยังพูดแบบนี้”
ที่จริงนางแค่ยังควบคุมการออกตัวบนทางลาดชันได้ไม่ดีนัก แต่ขับรถเกียร์อัตโนมัติไม่มีปัญหา ดังนั้นพ่อของนางจึงตัดสินใจอย่างหลักแหลมว่ารถบ้านก็ต้องซื้อแบบเกียร์อัตโนมัติด้วย
ชิงเหออยู่ไม่ไกลจากศูนย์กีฬาโอลิมปิก พวกเขาจึงไปถึงอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรถบ้านสูงเกินไป จึงเข้าไปจอดในลานจอดรถใต้ดินไม่ได้ ทำได้เพียงหาที่จอดรถบริเวณรอบๆ