เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 546 พี่ชายแห่งราชวงศ์
“ไม่มีเจ้าหล่อนกลับมีชีวิตที่ดีกว่า!”
ถ้อยคำนี้ก้องอยู่ในหูของจางเสี่ยวหุน ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นค้อนที่กระหน่ำทุบหัวใจของเขาอย่างหนักหน่วง
นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่เขาได้ยินประโยคนี้
ไม่ผิดเลย เป็นเช่นนั้นจริงๆ
หากไม่ใช่เพราะเขา หล่อนก็คงไม่ต้องเดินทางมาถึงเฉวียนโจว เส้นทางที่ต้องปีนเขาข้ามน้ำลำบากเพียงใด จางเสี่ยวหุนรู้ดีแก่ใจ
หากไม่ใช่เพราะเขา หล่อนย่อมใช้ชีวิตอย่างสำราญในฐานะองค์หญิงอยู่เมืองหลวงได้ทุกวัน ทำสิ่งที่ชอบ อีก 2 ปีค่อยหาสามีสักคน หากรักใคร่กันก็หวานชื่น หากไม่พอใจก็ให้คุกเข่าซักผ้าแก้ตัว
สามีผู้นั้นอาจพาหล่อนไปชมดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ เล่นคลื่นในฤดูร้อน ตั้งค่ายกลางแจ้งในฤดูใบไม้ร่วง และเล่นสกีในฤดูหนาว อาจพาหล่อนไปเดินตลาด ดูงิ้ว และลิ้มลองของอร่อยตามตรอกซอกซอย
แต่เขาทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลยสักอย่าง
เมื่อเห็นเซียวหยวนจิ่นพลิกตัวขึ้นม้าแล้วควบออกไปอย่างรวดเร็ว จางเสี่ยวหุนก็สงบลง